تأثیر برنامه مهاجرتی ۲۰۲۷ کانادا بر متقاضیان شهروندی نسبی

کانادا در ۵ نوامبر ۲۰۲۶ برنامه سطوح مهاجرتی ۲۰۲۷ تا ۲۰۲۹ را منتشر کرد؛ برنامهای که شرایط احراز یا درخواست اثبات شهروندی کانادا از طریق نسب را تغییر نمیدهد، زیرا برای اعطای شهروندی هدف عددی تعیین نشده است. به گزارش CIC News، اثر این برنامه بیشتر متوجه اعضای خانوادهای است که ادعای مستقل شهروندی ندارند و باید از مسیر اسپانسرشیپ برای اقامت دائم اقدام کنند.
چه کسانی تحت تأثیر برنامه قرار میگیرند؟
فردی که شهروندی او از یک نیای کانادایی ناشی میشود، میتواند برای گواهی اثبات شهروندی درخواست دهد و در سهمیههای اقامت دائم محاسبه نمیشود. خواهر، برادر یا خویشاوندی که از همان نیا ادعای معتبر و مستقل دارد نیز معمولاً باید درخواست اثبات شهروندی خود را ارائه کند.
در مقابل، همسر یا شریک زندگی نمیتواند شهروندی متقاضی را به ارث ببرد. اگر او ادعای نسبی جداگانهای نداشته باشد، مسیر معمولش دریافت اقامت دائم از طریق اسپانسرشیپ خانوادگی و سپس اقدام برای شهروندی پس از احراز شرایط حضور فیزیکی است. همین موضوع میتواند درباره والد یا پدربزرگ و مادربزرگی که زنجیره شهروندی متقاضی از او عبور نمیکند نیز صدق کند.
کانادا برای سال ۲۰۲۷ پذیرش ۳۸۰ هزار مقیم دائم جدید را هدفگذاری کرده است. در این چارچوب، هدف پذیرش همسران، شرکای زندگی و فرزندان در هر یک از سالهای ۲۰۲۷ تا ۲۰۲۹ برابر با ۶۶ هزار نفر است؛ این رقم در سال ۲۰۲۶، ۶۹ هزار نفر بود. همچنین هدف پذیرش والدین و پدربزرگها و مادربزرگها برای هر یک از این سه سال ۱۵ هزار نفر اعلام شده، هرچند ارقام ۲۰۲۸ و ۲۰۲۹ فعلاً جنبه پیشبینی دارند و ممکن است تغییر کنند.
این برنامه برای خانواده متقاضی چه معنایی دارد؟
عضو خانواده زمانی در اهداف برنامه محاسبه میشود که رسماً اقامت دائم بگیرد، نه هنگام ثبت درخواست اسپانسرشیپ. بنابراین متقاضی شهروندی نسبی معمولاً باید ابتدا گواهی شهروندی خود را دریافت کند و سپس پرونده اسپانسرشیپ همسر را پیش ببرد. زمان رسیدگی ممکن است باعث شود اقامت دائم عضو خانواده زیر اهداف سالهای بعد محاسبه شود.
برنامه والدین و پدربزرگها و مادربزرگها در حال حاضر پذیرش درخواستهای جدید را متوقف کرده است. سوپر ویزا همچنان گزینهای برای اقامت طولانیمدت است، اما اقامت دائم یا مسیر مستقیمی به شهروندی ایجاد نمیکند.
در نتیجه، برنامه تازه ادعای شهروندی نسبی را محدود نمیکند، اما ظرفیتها و زمانبندی مهاجرت اعضای خانواده فاقد ادعای مستقل را تحت تأثیر قرار میدهد. بررسی جداگانه وضعیت هر عضو خانواده، نیای کانادایی مشترک و مسیر مناسب پیش از اقدام اهمیت دارد.